O anda çok değişik bir şey hissettim. Alaycılık, küçümseme ve kendinden emin bir edayla ''bak sen..'' dedim. Meğer insanlar basitliğinde ötesindeymiş. Benim babam hiç olmamış. Ben sadece evcil bir hayvan muammelesi görmüş, sevgi sanmışım. Baba sevgisini baından beri hiç tatmamışım. Ondan bir süre sonra nefret etmeye başlamışken 3-5 cümle duyunca nefretin de tesindeki hislerle tanışmıştım. Öyle bir hisse kapılmıştım ki öce herkesten nefret ettim, sonra sevdiğimi düşünüp ağlamaya başladım. Gerçekte ben sevmiyor, ama sevmek istiyordum. Kimseyi sevemediğim için ağlıyordum...